ترجمه‌ی مهدی جواهریان / پیام یزدانجو
تهران: نشر مرکز
چاپ اول، ۱۳۸۷
۱۷۶ صفحه

«گیتا»، کتابی کوچک که بیش از هر متن مقدس هندی خوانده شده، بخشی از «مهابهاراتا»، یکی از بزرگ‌ترین حماسه‌های دنیا در هر زبان و مکان، است؛ اما این شاعرانه‌ترین و شهره‌ترین بخش آن جویای جنگ نیست: آموزه‌اش صلح و سازش است و از آشفتگی آغاز کرده، به آسایش می‌انجامد. «گیتا» زبان تمثیلی ندارد، اما کل آن تمثیلی است از نبرد درونی انسان، کوششی برای بیرون شدن از چرخ تناسخ، دست یافتن به راه رهایی، راه یافتن به جاودانگی. وارستگی، سرسپاری، و فرزانگی، سه برهه‌ی اصلی در راه رهایی، در هژده دفتر «گیتا» تجسم یافته است.

«گیتا» و اوپانیشادها تا کنون به ده‌ها زبان، و به هر زبان بارها، برگردانده شده: ترجمه‌هایی که هریک تاویل و تعبیری تازه اند؛ ترجمه‌ی تازه‌ی فارسی نیز بازخوانی، بازنویسی، و در نهایت بازسرایی آن‌ها به زبان ما است.