در قطعه­های پاره پاره­ای که در زیر می­آید، به عنوان خواننده­ی فرانکولا می­خواهم در «برخی» از نظریه­هایی که بر پوسته­ی این رمان کشیده شده درنگ کنم. اما چرا یک راست نمی­روم به هزارتوی عمیق و «ادبی» این رمان، چرا می­خواهم در حاشیه­های سطحی و نظری آن بپلکم؟ چون «فرانکولا» هزارتویی به آن معنا ندارد؟ چون [...]

ریچارد رورتى از بارآورترین و بحث‏انگیزترین «اندیشه‏گران زمانه‏ى ما» است. بارآورى او از بابت آثار بنیان‏ستیزى است که در طول دو دهه‏ى شصت و هفتاد در باب «فلسفه‏ى تحلیلى» پدید آورده، بردبارانه و به‏دقت راه خود را به‏سوى «فلسفه‏ى پسا – تحلیلى» و به‏موازات آن «مصلحت‏باورى نوین» (نو – پراگماتیسم) گشوده، حاصل این همه را [...]

ادبیات مدرن، از آغاز تا دیرباز، در راه «بازنمایی» درست و دقیق واقعیت گام برداشته – ادبیات باید آینه­ی زندگی می­شد. حال،‌ سال­ها است که نویسندگان از این راه برگشته­اند، ادبیات این ایده را کنار گذاشته، و داستان دیگر درصدد بازنمایی واقعیت (متعارف یا متعالی)‌ نیست. با این همه، همسویی و در نهایت همسانی ادبیات [...]

نه با برتون، با بونوئل بود که سوررئالیسم را کشف کردم، آن هم نه با فیلم­های­اش که با نوشته­هاش. به گذشته­ها که فکر می­کنم، هنوز هم فکر می­کنم کتابی که تعیین­کننده‌ترین تاثیر را بر من گذاشت خاطرات لوئیس بونوئل بود، «با آخرین نفس­های­ام»، که انگار اولین نفس­های آزادی­ام را با آن کشیدم. با بونوئل بود [...]

روز دوشنبه در نشستی با بعضی از دوستان نویسنده و منتقد، فرانکولا مورد بحث و بررسی قرار گرفت. در این نشست پیمان اسماعیلی، پویا رفوئی، بهار صادقی، مهسا محب‌علی، علی مطلق، شیوا مقانلو، و حمید یاوری حضور داشتند، و اواخر جلسه اسد امرایی هم به جمع ما اضافه شد. بدبختانه امکان­ ضبط گفته­ها فراهم نبود؛ [...]