برای خودم هم باورنکردنی است که دل­سپردگی­ام به گلشیری تا به این حد آئینی بوده باشد. تک­تک دیدارها و گفت‌وشنیدها را به­خاطر سپرده­ام، از همان اول­باری که دیدم­اش، تمام حرف­ها و حرکات­اش را به خاطر دارم، حتا رنگ پیراهن­اش را، همان عصر چهارشنبه­ای که برای قصه­خوانی به خانه­اش رفتم و شب که برگشتم محو تماشای [...]