در قطعه­های پاره پاره­ای که در زیر می­آید، به عنوان خواننده­ی فرانکولا می­خواهم در «برخی» از نظریه­هایی که بر پوسته­ی این رمان کشیده شده درنگ کنم. اما چرا یک راست نمی­روم به هزارتوی عمیق و «ادبی» این رمان، چرا می­خواهم در حاشیه­های سطحی و نظری آن بپلکم؟ چون «فرانکولا» هزارتویی به آن معنا ندارد؟ چون [...]

معصومه­ علی­اکبری («یک داستان فلسفی؟»، «جهان کتاب»، بهمن ۸۴)
به نظر من انگیزه‏ى نقد یک اثر هنگامى پدید مى‏آید که اثر بر یکى از قوای احساس، فاهمه، یا وجدان (حداقل بر یکی از آن‌ها) اثر بگذارد. اما فرانکولا چنین اثری بر من نگذاشت. پس نمی­خواهم آن را نقد کنم. آن­چه می­نویسم حرف­هایی است که بعد [...]

این­طور بگویم: آن­قدر از باندبازی­های ادبی بیزار بودم، آن­قدر از خفقان ادبیات محفلی خسته، که اصلا” علاقه­ای به مشارکت در جایزه­بازی­های امسال را نداشتم. حتا آرزو می­کردم ای کاش اصلا” پشت پرده­ی این نمایش­ها را نمی­دیدم تا راحت­تر می­توانستم نقش­ نویسندگی­ام را بازی کنم: این همه خاله­زنکی و عمومردکی، آن هم در مورد شخص شخیص [...]

روز دوشنبه در نشستی با بعضی از دوستان نویسنده و منتقد، فرانکولا مورد بحث و بررسی قرار گرفت. در این نشست پیمان اسماعیلی، پویا رفوئی، بهار صادقی، مهسا محب‌علی، علی مطلق، شیوا مقانلو، و حمید یاوری حضور داشتند، و اواخر جلسه اسد امرایی هم به جمع ما اضافه شد. بدبختانه امکان­ ضبط گفته­ها فراهم نبود؛ [...]